Τα επτά θαύματα του κόσμου  είναι σημαντικά μνημεία, που καταγράφηκαν ως μεγαλουργήματα της εποχής ή αλλιώς «θαύματα» κατά την Αρχαιότητα. Εμπνευστής του καταλόγου αυτού πολλές φορές θεωρείται (αρκετά αυθαίρετα) ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος, ένας Έλληνας (άλλοτε θεωρείται ελληνόφωνος σημιτικής καταγωγής, ίσως Σύριος) συγγραφέας και ποιητής του 2ου αιώνα π.Χ., ο οποίος επισκέφτηκε όλα τα μνημεία και συνέταξε τον κατάλογο (έχει διατυπωθεί και η άποψη, ότι συντάκτης του ποιήματος μπορεί να ήταν στην πραγματικότητα ο Αντίπατρος από τη Θεσσαλονίκη, και όχι αυτός από τη Σιδώνα). Ο κατάλογος αποτελείται από επτά σπουδαία έργα που βρίσκονται στην περιοχή γύρω από τη Μεσόγειο.

Ο ναός της θεάς Αρτέμιδος στην Έφεσο

 Ο ναός της Αρτέμιδος βρισκόταν στην Έφεσο της σημερινής Τουρκίας. Αποκαλείται και Αρτεμίσιο και κατασκευάστηκε το 440 π.Χ. Θεωρείται ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου.

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι χρειάστηκαν 120 χρόνια για να αποπερατωθεί ενώ είχε αρχικά ξεκινήσει από τον βασιλιά της Λυδίας, Κροίσο. Η λατρεία της θεάς στην πόλη, ξεκίνησε από τις Αφρικανές Αμαζόνες, πιθανά την Σμύρνα ή Μυρίνα, όταν κατέλαβαν την Έφεσο και έστησαν εκεί το πρώτο ξόανο και έκαναν θυσίες και χορούς. Ο Παυσανίας λέει πως η λατρεία της Εφεσίας Αρτέμιδος ιδρύθηκε από αυτόχθονες Μικρασιάτες, τον Κόρησο και τον γιο του τοπικού ποταμού Καΰστρου, τον Έφεσο, πριν τις Αμαζόνες, και φυσικά πολύ πριν την έλευση των Ιώνων. Σήμερα τα απομεινάρια δεν θυμίζουν σε τίποτα τον μεγαλοπρεπή ναό που υπήρχε.

Το μαυσωλείο της Αλικαρνασσού

 Αυτό το μεγαλοπρεπές αρχιτεκτονικό έργο κατασκευάστηκε για να φυλαχθεί το σώμα του Μαύσωλου, σατράπη της Καρίας και της γυναίκας του της Αρτεμίσιας. Οι αρχιτέκτονες του ήταν ο Σάτυρος, ο Πυθέος και άλλοι τέσσερεις γλύπτες που τον φιλοτέχνησαν εξαιρετικά. Συγκεκριμένα οι ειδικοί εκτιμούν  ότι το μαυσωλείο είχε ύψος περίπου 45 μέτρα και το χρώμα του ήταν λευκό.

Επιπροσθέτως, οφείλουμε να αναφέρουμε ότι τον 13ο αιώνα, ένας ισχυρός σεισμός κατέστρεψε σημαντικά το μεγαλύτερο μέρος του μαυσωλείου. Το μέρος που επέζησε από τον σεισμό, στην συνέχεια ο Μεγάλος Μαγίστρος του ιπποτικού τάγματος των Ιωαννιτών έδωσε εντολή κατεδάφισης του έργου. Θεωρούσε ότι κάθε είδος ειδωλολατρικής τέχνης ήταν επικίνδυνη για την χριστιανική θρησκεία. Συμπερασματικά, το μαυσωλείο της Αλικαρνασσού ήταν ένα πολύ σπουδαίο αρχιτεκτονικό έργο για την εποχή του. Ακόμη, εδώ και την λέξη “μαυσωλείο” την χρησιμοποιούμε από τότε μέχρι και στις μέρες μας για να περιγράψουμε τον μεγάλο και μνημειώδη τάφο.

Οι κρεμαστοί κήποι της Βαβυλώνας

 Χρονολογούνται γύρω στα 600 π.Χ. Εμπνευστής τους ήταν ο Ναβουχοδονόσορ Β’, ο ισχυρότερος μονάρχης της νεο-βαβυλωνιακής αυτοκρατορίας. Ήθελε να τους αφιερώσει στην γυναίκα του την Αμυίτιδα, κόρη του βασιλιά των Μήδων. Ειδικότερα, νοσταλγούσε σε μεγάλο βαθμό τους δασωμένους λόφους της πατρίδας της. Επίσης οφείλουμε να αναφέρουμε ότι οι Κήποι αποτελούσαν ένα βοτανολογικό θαύμα εφόσον υπερέβαιναν κατά έναν μεγάλο βαθμό τους φυσικούς νόμους. Βέβαια, αξίζει να σημειωθεί ότι στην σημερινή εποχή, οι αρχαιολόγοι δεν έχουν βρει κανένα ίχνος κατασκευής που να συμπίπτει με τις περιγραφές των συγγραφέων της ελληνιστικής περιόδου. Άρα, μπορούμε να βγάλουμε το συμπέρασμα ότι στη σύγχρονη εποχή, οι ειδικοί αμφισβητούν την ύπαρξη των σπουδαίων αυτών “κοσμημάτων” των εξωτερικών τειχών της πόλης της Βαβυλώνας.

Ο φάρος της Αλεξάνδρειας

 Κατασκευάστηκε τον 30 αιώνα π.Χ. από τον Μικρασιάτη αρχιτέκτονα, τον Σώστρατο τον Κνίδιο. Αποτελούσε έναν πύργο ύψους 150 μέτρων. Ήταν το πιο ψηλό οικοδόμημα εκείνης της εποχής, μετά τις πυραμίδες του Χέοπα και του Χεφρήνου. Ο αρχιτέκτονας ανοικοδόμησε το έργο πάνω στη νησίδα Φάρο. Και ναι, η νησίδα έδωσε το όνομα της στο έργο και όχι το αντίστροφο! Και ακόμη και στην σημερινή εποχή, οι σύγχρονοι φάροι παίρνουν το όνομα της νησίδας αυτής.

Επιπλέον αξίζει να σημειωθεί ότι ο Σώστρατος κατασκεύασε τον φάρο από κομμάτια άσπρης πέτρας και τον είχε χωρίσει σε τέσσερα επίπεδα. Στο ψηλότερο από αυτά τα επίπεδα υπήρχε ένας καθρέφτης ο οποίος στην διάρκεια της ημέρας αντανακλούσε το φως του ήλιου και την νύχτα έκαιγε μία μικρή φλόγα. Σκοπός της ήταν να προειδοποιεί τα διερχόμενα πλοία σε περίπτωση κινδύνου. Εν ολίγοις, ο φάρος της Αλεξάνδρειας ήταν το μεγαλύτερο μνημείο της εποχής του, μέχρι την ολοκληρωτική του καταστροφή από τους σεισμούς  του 796, του 1303 και του 1323 π.Χ.

Ο Κολοσσός της Ρόδου

 Ο Κολοσσός της Ρόδου θεωρείται ως ένα από τα Επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Ήταν ένα τεράστιο σε διαστάσεις άγαλμα το οποίο απεικόνιζε τον θεό Ήλιο. Ανεγέρθηκε από τον Χάρη τον Λίνδιο μαθητή του Λύσιππου τον 3ο αιώνα π.Χ. .Το Άγαλμα της Ελευθερίας που βρίσκεται στη Νέα Υόρκη είχε το ίδιο περίπου μέγεθος με τον Κολοσσό της Ρόδου, αν και στηριζόταν σε υψηλότερη βάση. Η όψη του αγάλματος λέγεται ότι διακρινόταν από την είσοδο του λιμένα της Ρόδου.

Σύμφωνα με τον θρύλο, τον 4ο αιώνα π.Χ. ο θεός Ήλιος έσωσε τον λαό της Ρόδου από μία επίμονη πολιορκία του Μακεδόνα στρατηγού Δημητρίου του Πολιορκητή. Ως έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον προστάτη θεό τους, οι Ρόδιοι ανήγειραν τον Κολοσσό, ένα γιγαντιαίο μπρούντζινο άγαλμα, που υψωνόταν περίπου 33 μέτρα πάνω από το μαρμάρινο βάθρο του, δηλαδή ήταν δυόμισι φορές υψηλότερο από το άγαλμα του Δία στην Ολυμπία, το έργο του Φειδία.

Το χρυσελεφάντινο άγαλμα του Ολυμπίου Διός

 Το Άγαλμα του Ολυμπίου Διός ήταν μία κολοσσιαία, καθήμενη μορφή του θεού Διός, περίπου 42 πόδια (13 μέτρα) ύψος, σμιλευμένη από τον Αθηναίο γλύπτη Φειδία περίπου το 435 π.Χ. και τοποθετημένη μέσα στον ναό του Διός, στο Ιερόν της Ολυμπίας. Ήταν ένα από τα πιο μεγαλοπρεπή μνημεία που κατασκευάστηκαν στην αρχαιότητα, μέχρι την τελική απώλεια και καταστροφή του κατά τον 5ο αιώνα μ.Χ.

Φιλοτεχνήθηκε από τον διάσημο γλύπτη της εποχής, Φειδία γύρω στο 430 π.Χ. και τοποθετήθηκε ως λατρευτικό άγαλμα στον Ναό του Διός στην Ολυμπία στην αρχαία Ηλεία, δυτικά της Πελοποννήσου, κοντά στις όχθες του ποταμού Αλφειού. Ο λόφος πάνω από την Άλτιν ήταν τόπος λατρείας του Κρόνου, πατέρα του Διός, εξ ου και το όνομα αυτού Κρόνιος. Η τοποθεσία είναι ιστορική, αφού από την αρχαιότητα εδώ διαδραματίστηκαν πολλές μάχες, και από το 1000 π.Χ. δέσποζε εκεί το Ἡραῖον, ένας από τους αρχαιότερους ναούς της Ελλάδος και αφιερωμένος στην Ήρα. Κοντά στον αρχαίο αυτό ναό ήταν και το στάδιο των Ολυμπιακών αγώνων.

Μετά την κατάργηση των Ολυμπιακών Αγώνων το 393 μ.Χ. ο ναός παρήκμασε. Το 426 μ.Χ. την εποχή του Θεοδοσίου, ο ναός πυρπολήθηκε και το άγαλμα καταστράφηκε ή κατατεμαχίστηκε και λεηλατήθηκε, αν και οι συνθήκες της ενδεχόμενης καταστροφής του είναι σχετικά άγνωστες. Σύμφωνα με μία άλλη εκδοχή, ο Θεοδόσιος το 390 μ.Χ. το μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη. Εκεί, τοποθετήθηκε μέσα στο Παλάτιον του Λαύσου, ενός Έλληνα Χριστιανού ευνούχου, μαζί με άλλα σπουδαία έργα τέχνης, όπου καταστράφηκε από μεγάλη πυρκαγιά το 475 μ.Χ. παραμένοντας εκεί για περίπου 60 έτη. Ενώ το Ιερόν της Ολυμπίας κατέρρεε από αμέλεια, το άγαλμα αυτό που θεωρούταν ως το μεγαλύτερο έργο της κλασικής γλυπτικής, χανόταν στην περικαλλή Βασιλεύουσα.

Οι πυραμίδες της Γκίζας

 Αποτελούν τις διασημότερες πυραμίδες του κόσμου και  από τα παλαιότερα σωζόμενα κτίρια της Οικουμένης. Μπορεί να τις συναντήσει κανείς στην Νεκρόπολη της Γκίζας. Η κατασκευή τους έγινε περίπου το 2580 π.Χ. Πιο συγκεκριμένα οι Πυραμίδες της Νεκρόπολης της Γκίζας είναι οι εξής: η Πυραμίδα του Χέοπα ή αλλιώς ” η Μεγάλη Πυραμίδα”, η Πυραμίδα του Μυκερίνου “η μεσαία” και η Πυραμίδα του Χεφρήνου ” η μικρή Πυραμίδα”. Όλες μαζί σχημάτιζαν ένα απέραντο συγκρότημα από μικρότερες πυραμίδες (των βασιλισσών), νεκρικούς ναούς, Μαστάμπες και τάφους αξιωματούχων. Στην Νεκρόπολη ανήκει και η περίφημη Σφίγγα. Σε αντίθεση με τα περισσότερα μεγαλοπρεπή μνημεία που έχουμε δει, οι Πυραμίδες κοσμούν μέχρι και σήμερα την χώρα της Αιγύπτου. Τέλος αποτελούν ένα από τα πολλαπλά Μνημεία της Παγκόσμιας κληρονομιάς της UNESCO.